Fredrik Beerbaum studeerde aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Het oeuvre van Beerbaum wordt gekenmerkt door de veelheid aan onderwerk\pen, de rijkdom aan stijlen en de vele technieken die hij beheerst. De eerste jaren na de academie schildert hij vaak met olieverf op doek of op paneel. Daarna raakt hij steeds meer gefascineerd door papier en alle technieken die je daarom kunt toepassen: pastel, inkt, gouache, olieverf en liefst nog een mix van dat alles. Als het transparant moet zijn gebruikt hij aquarel of pastel, wanneer het pasteus moet zijn werkt hij er met olieverf op, het papier verdraagt alles. Vaak gebruikt hij het wit van het papier in compositie. Steeds meer stemt hij de techniek af op het onderwerp dat hij onderhanden heeft. Het Leitmotiv in zijn werk is de gedaanteverwisseling. Twintig jaar geleden las hijde gedichten van Ferdinand Pessoa, een Portugese schrijver, die zich afsplitste in vier personen, met ieder een eigen biografie en een eigen stem. Pessoa liet ze over elkaars werk schrijven en zelfs met elkaar corresponderen. In diezelfde tijd raakte Beerbaum gegrepen door de Griekse mythen en sagen. In mythen en sagen wemelt het van wonderbaarlijke gedaanteverwisselingen: mensen veranderen in dieren, bomen of rotsen. In zijn vroege werken is de metamorfose te zien in de thema’s: erosie, verval(slaapbuurten en autokerkhoven) en industriële landschappen. Wie kijkt wordt gezien. Dit is het motto van de recente werken die hier tentoongesteld zijn. Deze werken laten de metamorfose zien die zich bij mensen kan voltrekken. Beerbaum heeft anderhalf jaar de gedaanteverwisseling vastgelegd bij drie vrouwen. Met een van hen, Karin een poppenspeelster, krijgt hij een bijzondere band. Hij volgt haar drie maanden met een tekenblok in de hand. Vanaf dat moment is hij slechts een medium: hij tekent de stemmingswisselingen op, de dieren en poppen waarmee zij zich vereenzelvigt, en hij registreert de persoonlijkheden die zij wordt. Het gevolg is dat reeks met potlood of penseel getekende portretten, waarmee hij de beschouwer laat delen in het veranderingen proces van de persoon. Het geeft een indrukwekkend en indringend beeld met de beweeglijkheid en dynamiek van een film, maar zonder tussenkomst van een apparaat. Het is de directe communicatie tussen de kunstenaar en zijn model, die hierdoor beurtelings toeschouwer-deelnemer-toeschouwer wordt. De grotere werken met de dieren en poppen zijn veelal een vrije verwerking van de de eerdere gemaakt schetsen. Ze zijn geschilderd in uitbundige kleuren in olieverf, gouache en pastel, die echter steeds transparant en stralend blijven. Het lijkt of het leven van de kunstenaar door de sessies met de vrouwen opnieuw kleur heeft gekregen.